Get Adobe Flash player

brandarar

Ímynd landsins bætt.

Tveir verkfræðingar Umhverfisstofnunar fengu nýlega það verkefni að fara í viku starfsferð um landið til að undirbúa fyrirhugaða uppbyggingu innviða fyrir ferðamenn og skoða klósettmálin.
Seinasta daginn í starfsferðinni skammt frá nýja salerninu við Dyrhólaey gerði aftaka veður og höfðu tvær Kínverskar blómarósir ekið þar út af og fest bílaleigubílinn.
Verkfræðingarnir sáu að nú væri komið tækifæri til að bæta ímynd Íslands, stukku út úr bílnum og hófust handa við að meta aðstæður.
Þeir sáu að best væri að draga bílinn örlítið til baka og ýta honum svo áfram ef á þyrfti að halda.
Þeir fundu reipið til að draga bílinn og bönkuðu á gluggann hjá blómarósunum sem var greinilega verulega mál að létta á sér.
“Hello we are from the Æslandik góverment and have been starfing here on the roads in one week. We are going to help jú. First we are góing tú reip jú, then we are góing to ít jú and then fænallí you will be góing in tú the new toilet befor you know”…

Bílastæðin í Miðbænum

Maður nokkur átti erindi í miðbæinn á bílnum sínum en fann hvergi stæði. Hann hafði ekið marga marga hringi en hvergi var laust stæði.
Loks ákvað hann að leita til Guðs.
Góði Guð!
Ég skal hætta að reykja og drekka og fara í ræktina á hverjum degi bara ef þú reddar mér bílastæði…
…á sama augnabliki og hann sleppti orðunum birtist laust stæði beint fyrir framan bílinn.
Maðurinn lítur til himins og kallar til Guðs!
“Gleymdu þessu með bindindið og ræktina! …ég fann stæði sjálfur!!!”

appelsínurnar 2

BRANDARAHORNIÐ.

Nokkrar appelsínur voru að rúlla sér við höfnina þegar ein appelsínan fellur skyndilega í sjóinn. 

Þá hrópa hina appelsínurnar til hennar: ” Fljót fljót! – Skerðu þig í báta – skerðu þig í báta!…”

Íkorninn og fíllinn

 

Íkorni situr uppi í grenitré þegar allt í einu byrjar það að hristast alveg svakalega. Hann lítur niður og sér að fíll er að klifra upp tréð.
“Hvað ertu að gera maður? Af hverju ertu að klifra upp tréð mitt?” kallar íkorninn niður til fílsins.
“Ég ætla að gæða mér á perum þarna uppi,” svarar fíllinn.
“Hálfviti! Þetta er grenitré! Það eru engar perur í grenitrjám!”
Fíllinn lítur dálítið tortrygginn á íkornann en svarar um síðir, “Tja, ég kom með eigin perur.”

 

 

 

 

 

Gamli maðurinn og tjörnin

BRANDARAHORNIÐ.

Gamall maður hafði komið sér vel fyrir á landareign sinni. Á jörðinni var stór tjörn og umhverfis hana var svolítill skógur. Dag einn ákvað gamli maðurinn að fara niður að tjörninni og tók með sér stóra fötu í því skyni að tína nokkra ávexti á leiðinn. Þegar hann nálgaðist tjörnina heyrði hann hlátur og gleðiköll. Gamli maðurinn áttaði sig á því að þarna voru ungar konur að baða sig naktar í tjörninni . Hann hóstaði svo stúlkurnar gætu áttað sig á nærveru hans. Þær syntu lengra út í tjörnina, hvar hún var dýpst, til að skýla sér. Ein kvenanna hrópaði til hans:,,Við komum ekki uppúr fyrr en þú ert farinn!”
Það er allt í lagi: Ég kom ekki hingað til að horfa á ykkur naktar eða til að reka ykkur upp úr,” sagði gamli maðurinn. ,,Ég kom til að gefa krókódílnum að éta.”
Boðskapur sögunnar:
Þó gamlir menn hreyfi sig hægt, þá eru þeir snöggir að hugsa.

Fallhlífarnar 4

BRANDARAHORNIÐ.

Flugvélin var við það að hrapa, það voru 5 farþegar um borð en aðeins 4 fallhlífar.

Fyrsti farþeginn sagði: “Ég er Sigmundur Davíð, hinn útvaldi forsætisráðherra. Heimurinn þarfnast mín, það er ekki minn tími til að deyja.” Hann tók fyrstu fallhlífina og stökk úr flugvélinni.

Annar farþeginn, Bjarni Ben, sagði: “Ég er fjármálaráðherra og formaður stærsta stjórnmálaflokks á Íslandi.” Hann greip fallhlífina við hliðina á honum og stökk.

Þriðji farþeginn, Vigdís Hauksdóttir, sagði: “Ég er formaður fjárlaganefndar og hlutverk mitt er að vinda ofan af bótavæðingu síðustu vinstristjórnar!!!” Hún tók þriðju fallhlífina og stökk út úr flugvélinni.

Fjórði farþeginn, Ómar Ragnarsson, sagði við fimmta farþegann, 10 ára gamla stelpu, “Ég hef lifað góðu lífi og þjónað landi mínu eins og best var á kosið. Ég mun fórna lífi mínu og láta þig hafa síðustu fallhlífina.“

Litla stúlkan sagði, “Það er allt í lagi, Ómar. Það er fallhlíf eftir handa þér, Vigdís tók skólatöskuna mína.”

Heyrnarleysi Ólivíu

Pétur hafði áhyggjur af því að Olivía konan hans hefði ekki jafn góða heyrn og áður fyrr og hélt að hún gæti mögulega þurft á heyrnatæki að halda.
Þar sem hann var ekki viss hvernig ætti að taka á vandanum, hringdi hann í heimilslækninn til að tala um vandann.
Læknirinn sagði honum að það væri mjög einfalt óformlegt próf sem maðurinn gæti framkvæmt til að gefa lækninum betri hugmynd um heyrnaskerðingu konunnar.
“Hérna er það sem þú gerir,” sagði læknirinn, “stattu um svona 20 metra frá henni, og segðu eitthvað í venjulegum samtalstón og sjáðu hvort hún heyrir í þér. Ef ekki, færðu þig í 15 metra, svo 10 og svo framvegis þangað til hún svarar þér.”
Sama kvöld var konan í eldhúsinu að elda kvöldmatinn og Pétur að bardúsast niðri í kjallara. Hann hugsar, “Nú er ég um 20 metra í burtu, við skulum sjá hvað gerist.” Svo segir hann með venjulegri rödd, “Elskan mín, hvað er í matinn?”
Ekkert svar.
Svo maðurinn færir sig nær eldhúsinu, um það bil 15 metrum frá konunni sinni og endurtekur, “Olivía mín, hvað er í matinn?” Enn ekkert svar.
Hann færir sig þá inn í stofuna þar sem hann er rúma 5 metra frá konunni sinni og spyr, “Elskan, hvað er í matinn?”
Ennþá fær hann ekkert svar.
Svo hann fer upp að eldhúsdyrum, rétt 3 metrum frá. “Ástin, hvað er í matinn?”
Enn ekkert svar..
Svo hann fer alveg upp að henni. “Olivía, hvað er í matinn?”
“Andskotinn hafi það Pétur, í fimmta sinn, KJÚKLINGUR!”

Út í bláinnn

BRANDARAR

“Ég held að eitthvað alvarlegt ami að mér”, sagði Guðmundur við lækninn sinn. “Annað eistað á mér er orðið blátt á litinn”Læknirinn skoðaði Guðmund vandlega og komst að þeirri niðurstöðu að það yrði að fjarlægja eistað? til að bjarga lífi hans. Læknirinn var þó góða stund að sannfæra Guðmund um nauðsyn þess. Tveimur vikum eftir aðgerðina kom Guðmundur aftur og sagði skelfdur við lækninn að nú væri hitt eistað orðið blátt.

“Við neyðumst til að nema það í burtu líka”, sagði læknirinn alvarlegur á svip. “Annars getur þú dáið”.

Tvær vikur liðu og enn var Guðmundur kominn til læknisins. “Nú hlýtur eitthvað hryllilega alvarlegt að ama að mér því lillinn er orðinn kolblár á litinn”, sagði Guðmundur á barmi taugaáfalls.

Læknirinn skoðaði hann vandlega og felldi síðan þann dóm að ef Guðmundur ætlaði að halda lífi yrði að skera vininn af.

“Hvernig fer ég þá að því að pissa ef þú skerð hann af,” kveinaði Guðmundur.
“Við setjum bara plastslöngu í staðinn,” sagði læknirinn hughreystandi.

Síðan fór Guðmundur í aðerðina og allt gekk vel. Innan nokkurra vikna var hann þó, enn og aftur, mættur á skrifstofu læknisins. Nú var hann reiðilegur á svip.
“Læknir, plastslangan er orðin blá! Hvað er eiginlega í gangi?”

Læknirinn fórnaði höndum af undrun og tók til við að rannsaka Guðmund. “Hmmm,” sagði hann eftir smástund. “Getur verið að gallabuxurnar þínar láti svona mikinn lit?”

Ljóskurnar 3

BRANDARAR.

Tvær ljóskur keyrðu fram hjá þriðju ljóskunni þar sem hún sat í kajak á umferðareyju og reri allt hvað af tók á grasinu. “það eru svona ljóskur sem eru að koma óorði á okkur hinar” sagði önnur ljóskan. “já” sagði hin. “… ef ég kynni að synda myndi ég reyna að bjarga henni.”